| lilo 的个人资料EIM照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
EIM11月5日 เฮ้อเฮ้อ
เหนือย
ทำไมไม่มีคนคิดยาชูกำลังแบบไม่ส่งผลเสียข้างเคียงออกมาซะทีนะ
จะได้มีแรงเยอะๆๆๆๆๆๆ
ทำอะไรเยอะๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่ต้องป่วยๆหมดแรงอย่างนี้
เฮ้อ 3月8日 เรื่องของเมื่อวานนี้เฮ้อ.....
เรื่องของเมื่อวานนี้ ผ่านไปด้วย ดี ในความรู้สึกอิ่มนะ
แต่ก็ไม่มาก เพราะมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำการพัฒนา และปรับเปลี่ยน
ขอเตือนผู้ที่อ่านเอาไว้ก่อนเลยนะคะ ว่า ร เรือ และ ล ลิง คำควบกล้ำนั้นสำคัญมาก
อย่ามองข้ามเป็นอันขาด เพราะเมื่อเราต้องใช้แล้วเกิดไม่ชินกับมันนี่ละเรื่องใหญ่
มาฝึกกันตอนแก่นี่ยากใช้ได้เลยนะคะ
อื้ม เข้าเรื่องกันต่อ เลยดีกว่า....
ไม่รู้ว่าคอมเม้นของพี่ๆเขาจะเป็นยังไงกันบ้าง แต่หนูจะพยายามนะพี่...
...
...
เมื่อวานแอบรู้สึกแย่เล็กๆกับพี่ชายคนหนึ่ง...
ไม่เคยให้กำลังใจแล้วยังชอบทำลายมันอีก ...
บางทีมันก็เป็นเรื่องดีนะ ที่เรื่องพวกนั้นมันมากระตุ้นให้ฉันรู้สึกต้องตั้งใจในสิ่งที่ทำ
แต่ในบางที มันก็แย่นะ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่ยังมีเรื่องอื่นอีก...
คิดว่าเจ้าตัวก็คงรู้แหละ ...
อิ่มเองก็อยากที่จะเข้าใจนะ แต่เหตุผลส่วนตัวที่มีอยู่มันมากพอที่จะทำให้ไม่เข้าใจ
ทำไมกันนะ คนที่คิดว่ารู้จักอิ่มมากที่สุด เข้าใจสิ่งที่อิ่มคิดมากที่สุด
กลับไม่รู้จักอิ่มเลยในเวลานี้... หรือว่าเราเป็นแค่คนอื่นจริงๆ
..
..
ในบางครั้ง เวลาที่เราได้คุยหรือเริ่มรู้จักกับใครสักคน
เพียงแค่การสนทนากันครั้งแรก เราก็รู้ได้แล้วว่าเราสมควรที่จะรู้จักเขาในแบบไหนต่อไป
แล้วทำไม ตอนนี้ฉันกลับโดนเรื่องของระยะเวลามากำหนดความสัมพันธ์
มันก็น่าจะจริงอยู่ แต่แล้วในเมื่อ ฉันเองเปิดเผยทุกอย่างให้กับความจริงใจ
ฉันก็น่าจะได้อะไรกลับมาบ้าง ไม่ต้องถึงขั้นรู้กันทุกเรื่องราวหรอก
เพียงแค่ขอความจริงใจบ้างก็แค่นั้นเอง...
มีไม่กี่คนหรอกนะที่ฉันจะรู้สึกอย่างนี้ และมีไม่กี่คนหรอกนะที่ฉันจะคิดมากอย่างนี้
แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไป...
ปลง ช่างมัน เหมือนกับเรื่อง soulmate ที่ฉันช่างมัน เฮ้อ...
ไม่รู้สิ ...
ถ้าฉันลืมไปว่าไม่เคยมีพี่คนนี้ให้ปรึกษาก็คงดี..
..
แล้วพี่เขาไม่ดีตรงไหนวะเนี่ย แค่นี้ก็มากพอแล้วมั้ง
เอาน่า อย่าคิดมาก เรามันก็แค่ คนนอก ช่างมันเถอะ เปี่ยมบุญ
ปล. วันนี้จะไปทำงานวันที่สอง ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง จะดีขึ้นรึเปล่า แต่ก็นะ ....
ปล. อยากให้พี่ๆที่ทำงานเขาคอมเม้นมาบ้างจัง จะได้รู้ ว่าตัวเองเป็นยังไง...
ปล. เอมอร เมื่อไหร่จะเจอวะ วันเกิดแม่ก็ไม่โทรมานะมึง เดี๋ยวจะโดน (หรือโทรไม่ติดวะ)
3月6日 666666ผ่านมา-ผ่านไป
แค่คำพูดสั้นๆเพียงเท่านี้ อาจตีความหมายได้มากมาย
แต่สำหรับฉันในตอนนี้ ฉันให้ความเข้าใจกับมันว่า
หลายๆคนที่เดินเข้ามา แล้วก็เดินจากไป
ฉันเริ่มที่จะเรียนรู้การลาจาก
ฉันเริ่มที่จะเข้าใจความไม่แน่นอนของบุคคล
และฉันจะไม่คาดหวัง
...
...
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นอย่างนี้มานานเท่าไหร่
ที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเมื่อใครอีกคนหนึ่งไม่ทำอย่างที่บอก
ในเมื่อตัวฉันเองยังมีความรู้สึกอยากอยู่คนเดียว
ไม่ว่าจะอยากอยู่คนเดียวด้วยเหตุผลใดก็ตาม
ฉันเชื่อว่าคนอื่นๆก็ต้องมีเหตุผลในสิ่งที่เขาทำด้วยเช่นกัน
แม้บางทีมันจะเป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าเลยก็เถอะ
แต่จะไปเอาอะไรมากมาย นั่นมันคนอื่นนะ ไม่ใช่ตัวเรา
ทางที่ดีที่สุดคือ จัดการกับการยอมรับของตัวเองให้ได้เถอะ
เพราะเชื่อมั้ย ว่าเรื่องพวกนี้มันไม่มีวันจบสิ้น
...
...
คุณกำลังจะบอกว่า
แล้วทำไมเราต้องปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นด้วยละ
ทำไมไม่มองกันให้นานๆ ทำความรู้จักกันให้มากๆ
เห็นในสิ่งที่เป็นเขาก่อนถึงได้ปล่อยให้เขาได้ก้าวเข้ามาลึกขนาดนั้น
อื้ม
น่าสนใจนะ
แต่...ไม่รู้สิ ระดับความสัมพันธ์ที่แตกต่าง
อะไร อะไรมันก็แตกต่างออกไปนะ
..
ใครก็ตามที่ตามหา soulmate อยู่
ก็อย่าเพิ่งท้อแท้ไปละ
ตามหาไปเถอะ ถึงเปอร์เซ็นต์การพบเจอจะน้อยมากก็ตาม
แต่เชื่อมั้ยว่า คนเราสามารถทำอะไรหลายๆอย่างได้ในเวลาเดียว
ถ้าคนๆนั้นเก่งพอนะ
หากันไป เรียนรู้กันไป
เหนื่อยก็หยุด ไม่ไหวก็พอ
เรื่องง่ายๆ
..
..
..
ปล. เหมือนจะตามหาเลย
ปล. เหอ เหอ ไม่น่าไปอ่านเรื่องในกระแสเลย
3月5日 หัวหินเฮ้อ.... ไปหัวหินมาอีกแล้ว
ไม่รู้ทำไม เพื่อนเราไปเที่ยวทีไรก็เลือกแต่จะไปหัวหิน
การไปเยือนหัวหินครั้งนี้ไปกับเพื่อนที่เรียนด้วยกัน 3/1/2
ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปหรอก เพราะภาระกิจที่ต้องทำยังไม่เรียบร้อย
แต่นะ หัวหินก็ใกล้แค่นี้เอง ไปกับเพื่อสักหน่อยดีกว่า แล้วค่อยกลับเองก็ได้
แล้วการตัดสินใจก็ไม่ผิดพลาด เพราะ สนุกจริงๆ
ที่ๆไปพักนี่ก็ สบายๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะเป็นบ้านของเพื่อน ซื้อไว้มาพักผ่อน
ส่วนอาหารการกินนี่ก็ ฮ่าๆๆๆๆๆ เพื่อนผู้หญิงเราต้องมีสักคนแหละน่าที่ทำเป็น อิ อิ
ดนตรีนี่ก็ไม่ต้องพูดถึง วัยรุ่นไม่มีพลาดอยู่แล้ว
พอไปถึงที่พัก ก็จัดสรรค์หน้าที่กันไป กลุ่มนึงไปจ่ายตลาด
อีกกลุ่มนึงก็เก็ยกวาดบ้าน แล้วอีกกลุ่มก็ว่าง
แล้วแต่ว่าใครจะเลือกทำอะไร ส่วนอิ่มเหรอ เหอ เหอ คงต้องจำใจไปตลาด เพราะผู้หญิงไปกันหมดทุกคน
ก็ไม่มีอะไรมาก ซื้อๆๆๆ งงๆๆๆ นั่นแหละ เพราะแต่ละคนก็ไม่ได้ชำนาญกันสักเท่าไหร่
หลังจากจัดเตรียมอะไรเรียบร้อย อิ่มก็ว่าง เพื่อนๆก็เลยชวนนั่งเล่น slaff ฮ่าๆๆๆ หวานหมูเลยเรา
เวลาเลื่อนไปสัก 4 โมงเห็นจะได้ ทุกคนก็เริ่มที่จะอยากสัมผัสทะเล
ก็เลยเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมข้าวของ ปิดบ้าน ย้ายขบวนกันไปส่งเสียงแหกปากกันที่ชายหาด
แต่ขอบอกว่า เล่นไม่มันส์เท่าไหร่เลย เพราะคลื่นแรงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขนาดพยายามต้านแรงคลื่นเพื่อจะเดินออกไปลึกๆแล้วเล่นโต้คลื่นแถวๆที่คลื่นมันยังไม่ม้วนตัวแล้วนะ
กว่าจะเดินไปถึงใช้พละกำลังและเวลานานมาก แต่พอคลื่นมาเท่านั้นแหละ
เล่นพัดเราเกยหาดเลยซะงั้น เอาเข้าใจง่ายๆก็คือ คลื่นลูกเดียวซัดเราปลิวติดฝั่งเลย
เฮ้อ .....
หลังจากพยายามอยู่หลายที ก็ไม่ได้มีวี่แววว่าคลื่นจะเบาลงเลยสักนิด ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
เลยตัดสินใจ ขึ้นมานั่งป่วนเพื่อนๆที่ก่อกองทรายอยู่ริมหาดดีกว่า
มีเพื่อนคนนึงบอกว่า รู้สึกอิ่มจะกวนตั้งแต่มาแล้วนะ เล่น slaff ก็อีก
กวนไม่เลิก เมาอะไรมาป่าวเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
...
...
แหม จะไม่ให้กวนได้ไงเล่า ไหนๆก็มาแค่วันนี้วันเดียวอยู่แล้วนี่ ก็ต้องกวนteenซะให้สมใจ
ถ้าอยู่นานๆสิ ถึงค่อยๆออม เพราะขืนทำอย่างงี้มีหวังโดนคืน แต่นี่ไม่เป็นไร รอดอยู่แล้ว
..
..
พอเล่นน้ำกันเสร็จก็กลับบ้านอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมทำกับข้าวสำหรับมื้อเย็นนี้
แต่.... อิ่มทำไม่เป็น ได้แต่นั่งร้องเพลงอยู่กับเพื่อนๆที่ทำไม่เป็นเหมือนๆกัน
เวลาสัก ทุ่ม 15 นาทีได้ อิ่มก็เริ่มเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับ กรุงเทพฯ
มีเพื่อนๆเดินออกมาส่งขึ้นรถเพื่อไปที่ขนส่งหัวหิน
..
..
ระหว่างนั่งรอรถที่ขนส่ง (คนเดียว)ก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
คิดว่ารู้สึกดีกับการมาเที่ยวครั้งนี้ เพื่อนๆน่ารักดี
เป็นอีกบรรยากาศหนึ่งที่ไม่ได้จากการมาเรียนที่โรงเรียน
มุขตลกที่กัดกันไปกัดกันมา สมุนไพรที่ทำให้เพื่อนๆหลายคนเบลอแบบขำๆ
อาหารที่อาจไม่ได้รสชาติดีเท่าอยู่ที่บ้าน แต่ก็กินได้เพราะพวกเราพยายามที่จำทำ
การอยู่รอด ด้วยกัน อื้ม .......
เอาละ ขณะนี้ ก็อยู่ที่กรุงเทพฯแล้วหละ นั่งทำสิ่งที่ต้องทำอยู่ โดยมีพี่สุดจะแสนดีช่วยเหลือ
เฮ้อ.... อย่างน้อยก็ได้พักผ่อน เย้
ปล. เหมือนกับว่าจะมีเรื่องอยากเล่าอีกนะ แต่วันหลังเถอะ เพราะมัน เอ่อ...
ปล. เมื่อยทั้งตัว
ปล. พี่ฟ่าง อิ อิ อ่านแล้วอย่าว่าเราหนีเที่ยวนะ
3月2日 สวัสดีปิดเทอมสอบเสร็จเรียบร้อยแล้ว เย้ๆๆๆๆ
แล้วเย้อีกรอบ เพราะได้สอบทุกวิชาเลย
ไม่รู้เกรดจะออกมาดีหรือเปล่า เพราะหยุดบ่อยเหลือเกิน ไม่มีคะแนนเก็บเลย
มีพี่สาวคนใหม่บอกเราว่า ไม่เป็นไรเทอมหน้าเอาใหม่
อย่างน้อยเราก็รู้ข้อผิดพลาดของตัวเองแล้วนี่ ก็อย่าให้มันพลาดอีก
เฮ้อ.... ทำไมกันนะ
คนที่มองเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองเสมอมา แต่ก็ทำเป็นปล่อยเลยตามเลย
มันไม่ใช่เรื่องดีเลยใช่มั้ย....
ปิดเทอมแล้วสินะ...
ตอนนั่งรถเมล์มาที่บ้านเจ้าพระยา รู้สึกเหมือนเป็นรถส่วนตัวเราเลย
เพราะคนน้อยมากๆ ยิ่งใกล้ถึงบางลำภูนี่ยิ่งแล้ว ไม่มีคนเลย อื้ม
ลมอ้าวๆลอยผ่านระหว่างทาง
แม้ว่าวันนี้จะไม่มีเพลงบรรเลงให้ฟังเหมือนอย่างเคย เพราะแบตmp3หมด
แต่ก้อแอบยิ้มให้กับอะไรต่อมิอะไรข้างทางนะ
หรือว่าฉันเองที่กำลังมีความสุข ใช่ฉันมีความสุข
นั่งนึกอะไรเรื่อยเปื่อย....
ถ้าใครเคยนั่งสังเกตุฤดูที่หมุนเวียนเปลี่ยนไป คงจะยังจำความรู้สึกดีๆที่
เวลา หน้าหนาวเปลี่ยนมาเป็นหน้าฝน แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นหน้าร้อนได้ดี
เมื่อลมร้อนพัดมาแผ่วๆ มันเป็นอะไรที่น่ายินดี....
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลมร้อนกลับกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย...
เพราะเมื่อร้อนมากๆ เรื่องน่ายินดีกลับกลายเป็นเรื่องน่าทรมาณ
ก็เหมือนกับอะไรที่มากเกินไปมักไม่น่าชื่นชม
แต่เหมือนลมร้อนรู้ตัวดี....มันจึงได้พัดผ่านไปกลับกลายเป็นสายฝนที่โปรยปรายลงมา
ให้คนที่เฝ้ารอคอยได้ชื่นชมยินดีอีกครั้ง...
แล้วก็เหมือนเดิม ผู้คนยินดีเพียงไม่นาน แล้วก็เริ่มเบื่อหน่าย
ฝนเฉอะแฉะ .... เฮ้อ....
ถ้าฉันเปลี่ยนไปง่ายดายเหมือนฤดูกาลก็คงดี
ฉันว่าฉันคงต้องเรียนรู้ไปกับมันแล้วสินะ
เพราะยังไง ฉันเองก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ตัวเล็กๆบนโลกใบนี้เท่านั้น
เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น....
ปล. ปิดเทอมแล้ว ทำอะไรดี
ปล. อยากไปพัทยามิวสิคเฟสติวอลจังเลย เฮ้อ
2月26日 อยากไปเที่ยว...เฮ้อ ใกล้จะปิดเทอมแล้วสินะ
เอ๊ะยังไง ข้ามวันสอบไปเฉยเลย อิ อิ
ก็อย่างว่าอะนะ ปิดเทอมก็ทำไรได้เยอะแยะ แต่ถ้าไม่มีตังก็อาจจะเบื่อๆๆๆ
อยากไปเที่ยวต่างจังหวัดมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เอาให้ตัวดำไปเลย เย้ๆ
ช่วงนี้ก็กลับมาเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนเดิม ไปไหนมาไหน
เคลียอะไรต่อมิอะไร มากมายที่คั่งค้าง
แต่เรื่องหัวใจที่คั่งค้างก็ให้มันค้างอยู่อย่างนั่นแหละ
วันนี้เหนื่อยมากๆๆๆๆๆๆๆ
ว่าจะตื่นมาอ่านหนังสือสอบสักหน่อย.....
แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนแผน ทำงานบ้านแทน อิอิ
จัดห้อง เก็บห้อง กวาดห้อง ถูห้อง ...... เฮ้อเหนื่อย
คิดว่าจะจบ เปล่าคะ....
หอบผ้ากองเบ้อเลิ่มเทิ่มลงมาซัก พร้อมรองเท้าที่ไม่เคยซักเลย...
เสร็จ แม่กลับมาจากไปโบสถ์พอดี อื้ม มีตังแล้วเรา
ก็เลยออกมาหาซื้อหนังสือไปคืนให้ห้องสมุด
เนื่องจากยืมมา 2 ปี แล้ว (อ่านนานไปหน่อย)
กว่าจะหาได้ หมดค่ารถไปก็มากโขอยู่ "การพัฒนาบุคลิกภาพ"
กะว่าทีสุดท้ายนี่ไม่มีนะ จะเขียนเองซะเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
พอเอาไปคืนอาจารย์บอกว่าค่าปรับ 4000 ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตายไปเลย
แต่เอาน่า หยวนๆ 40 ละกัน ก็นั่นแหละนะ อาจารย์ใจดี ก็ให้กันไป
เฮ้อ กรรมของเราแท้ๆ เพราะจริงๆ ไม่ได้ยืมมาเองหรอก เพื่อนเราต่างหากที่เอาบัตรนักเรียนเราไปยืม
แล้วมันก็หายไปเลย เวรกรรม เราก็ไม่รู้สิ ลืมไปเลย จนขึ้นมาจะยืมหนังสือเองนี่แหละ ถึงได้รู้
...
...
...
กลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ได้ยินเรื่องราวบางอย่าง
ก็แอบนึกสงสารและเป็นห่วงคนบางคนไม่ได้
ไม่รู้สิบอกไม่ถูกเหมือนกัน มันอาจเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่ฉันได้รู้จักกับเขา
แต่เพราะได้รู้จัก ได้เห็นนี่แหละ ถึงทำให้ฉันคิดอะไรมากมายเกินความจำเป็น
ทั้งเรื่องที่เขาเคยบอกให้ฉันจากไปเพราะเขาไม่มีอะไร
แล้วทำไมถึงไม่ทำให้มันมีละ....
ก็เหมือนเรื่องน่าไม่อายของฉันเองที่เวลานั้นไม่ยอมแพ้ และคิดว่าน่าจะอยู่เป็นเพื่อนเขา
ช่วยแนะนำในแบบของฉันให้ได้นานมากที่สุด
แต่แล้ว มันก็จบ... เพราะฉันเห็นแก่ตัว หรือเขาเองกันแน่ที่ไม่เคยเป็นอย่างที่บอกเลย
หลายๆครั้งที่ฉันต้องนั่งเหม่อลอยไป เพราะไม่สามารถตอบคำถามของตัวเองได้ว่า ทำไม
ยังคงมีเรื่องมากมายที่เก็บอยู่ในใจตอนนี้
มันยากที่จะเรียบเรียงเป็นคำบอกกล่าวให้ใครต่อใครได้เข้าใจ
บางทีอาจไม่มีใครเข้าใจ.....
แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เวลานี้เขาได้หันหลังกลับมาพบเพื่อนที่เข้าใจเขาเสมอ
ทุกๆอย่างที่เป็นเขา... อื้ม
โล่งอก ที่คนที่เคยรู้สึกดีต่อกันคนนึงปลอดภัยจากเรื่องที่ฉันทำ...
ส่วนฉันจะเป็นอย่างไรก็ช่างมันเถอะ....
ฉันเชื่อว่าเหตุการนี้...ฉันเข้มแข็งพอที่จะไม่ร้องไห้และอ้าแขนรับคำกล่าวหาต่างๆไว้
ฉันเข้มแข็งพอที่จะให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำ ฉันไม่โทษใครและไม่แม้แต่จะว่าเธอกับใคร
(แต่ก็มีบ้างแหละน่าช่วงเวลาที่โกรธไม่ลืมหูลืมตา)
เอาน่า... ปล่อยให้มันเลือนหายไปเหมือนๆกับความรู้สึกมากมายนั้นแหละดีแล้ว
ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจ ก็ช่างสิ
เปี่ยมบุญ ก็ยังคงเป็น เปี่ยมบุญ อยู่วันยังค่ำ
อย่าให้เมื่อวานนี้มาตัดสินว่าเราไม่สมควรก้าวต่อเลย...
เฮ้อ..... หมดแล้วหละ เฮ้อ ถอนหายใจอีกที ให้กับ
อะไรก็ได้ที่มองไม่เห็น .....
ปล. กลัวความมืดที่มา จนฉันไม่กล้าหลับตา..
ปล. กลัวที่สูงแล้วจะตกลงมาเจ็บจัง ตายไปเลยไม่ว่า ดีกว่าต้องเห็นตัวเองเหมือนก่อน
ปล. อารมณืดีนะเนี่ย...
2月17日 firstสวัสดี.... เฮ้อ...... ช่างไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับ Spaces.... แต่จะพยายาม.............................. อะไรกันที่ทำให้ฉันกลับมาเขียนdiary online อีกครั้ง คงไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ก็แค่อยากเขียน เหมือนๆกับบางเรื่องที่ฉันพบเจออยู่ในตอนนี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาก ก็แค่อยากทำ......... ออกจะดูวกวน วุ่นวายไปหน่อยสำหรับการบันทึกอะไรลงในไดอารี่วันนี้ แต่มันก็คงจะไม่ต่างอะไรกับวันต่อๆไปมากมายนัก จงอย่าหวังว่า เรื่องราวนั้นจะมีแต่ความสนุก ความสุข หรือเสียงหัวเราะ มันอาจเป็นไปในทางตรงกันข้ามซะมากกว่า ถ้าตัวหนังสือมันสามารถหลั่งออกมาเป็นหยดน้ำตาได้ มันคงมากมายเกินกว่าที่หนึ่งหน้ากระดาษจะรับไหว แต่ถึงยังไงตัวหนังสือก็ยังคงเป็นตัวหนังสือ... มันทำได้เพียงถ่ายทอดสิ่งที่ฉันไม่สามารถเอ่ยปากออกมาได้ ให้ใครต่อใครได้รับรู้ ................................................... ด้วยการอ่าน...แล้วผ่านไป................................................
เอาล่ะ... แค่นี้น่าจะพอสำหรับการแนะนำตัวเบื้องต้นได้บ้างแล้ว ถึงแม้มันจะเป็นการแนะนำตัวที่แปลกออกไปหน่อยก็เถอะ
มาเล่าเรื่องราวอันสุดทรมานร่างกายของฉันกันเลยดีกว่า ... ... เมื่อคืนวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา... ร่างกายที่ยังไม่ค่อยจะหายดีจากอาการหวัดสักเท่าไหร่นั้น ไม่สามารถทนต่อแรงต้านทานของจิตใจให้ห้ามไม่ให้ตัวเองลุกออกจากที่นอนได้ คืนนี้ ดูแล้วจะเป็นคืนของความแปลกใหม่... การก้าวย่างเข้าสู่อายุ20ผ่านมาได้เพียง2-3วัน ฉันก็อยากที่เริ่มจะไปรู้จักที่ๆก่อนหน้านี้ฉันไม่สามารถไปได้ bric bar ถนนข้าวสาร นั่นคือที่ของค่ำคืนนี้....โดยมีเพื่อนๆอีก 3 คน จะว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ เพราะแต่ละคนก็ผ่านโลกมาก่อนเราแล้วทั้งนั้น พี่บอส พี่แป๊บ พี่โรจน์ เฮ้ออออออออออออ สนุกปน ป่วย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นของควันบุหรี่ยังฟุ้งไม่ทันหาย ฉันและเพื่อนก็ย้ายร่างออกมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางแถวย่านบางลำภู พร้อมด้วยสมาชิกใหม่อีก 1 คน (พี่หญิง) เหมือนว่าความอยากยังไม่หมดไปจากพวกเราทุกคน เพราะฉะนั้น อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าถึงทำให้ฉันล่องลอยมาโผล่อยู่ที่ คอนโด แถว ถ.ศรีนครินทร์ ยังไม่มีใครยอมแพ้ใคร ทั้งหมดยังคงร่วมสนุกเฮฮาด้วยกันตลอดคืนนั้น ถึงฉันนั้นจะเลิกดื่มตั้งแต่ก้าวออกมาจาก bric bar แล้วก็ตาม ต้องขอขอบคุณ ps2 ที่ทำให้พวกเรา ออกรอบกันไม่มีเบื่อ ยกเว้นฉันที่แอบไปงีบ แต่งีบไม่ลง เพราะแอบคิดถึงใครบางคนจนนอนไม่ได้ (หรือเพราะเมา) เมื่อเวลาเหมาะแกการล่ำลา ก็ย่างเข้าไปเกือบ 6 โมงเช้า ฉันและพี่บอสขอตัวกลับออกมาพบช่วงเวลาต่อไป พี่บอสขับรถมาส่งให้ต่อแท็กซี่กลับบ้าน ส่วนตัวพี่เขานั้นก็คงจะขับรถกลับบ้านแล้วนอนหลับพักผ่อน แต่ฉันนี่สิ สองจิตสองใจ นั่งไปคิดไป นอน ไม่นอน โดด ไม่โดด ตก ไม่ตก ซวย ไม่ซวย แล้วฉันก็เลือกหนทางที่ถูกต้อง ....... เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็อาบน้ำแต่งตัว ไปทำภาระกิจที่ไม่ค่อยจะอยากทำในวันนี้เท่าไหร่ แต่ก็ต้องขืนใจรับผิดชอบสิ่งที่คนอื่นพร่ำบอกว่า ต้องทำ ........................... ร่ำเรียน ....................................................... เฮ้อ...........ทั้งวันผ่านไปด้วยอาการเบลอๆ เหวอๆ จนมาถึงตอนนี้ เข็มนาฬิกาวนกลับมาที่จุดเดิมของเมื่อวานอีกครั้ง เวลาเดียวกับที่ฉันก้าวออกจากบ้านมาเพื่อท่องราตรี........................... เอาล่ะ............... หลังจากจบไดอารี่วันนี้ ฉันคิดว่า คงจะไปหาอะไรประทังชีวิต บำรุงร่างกาย และกินไอ้สิ่งที่เรียกว่ายา พร้อมกับน้ำ เพื่อไม่ให้ติดคอ แล้วทิ้งตัวลงนอน นอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ให้สมใจ......................... ปล. หรือจะเที่ยวต่อให้ตายไปเลยดีหว่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆ |
没有可用类别。
|
|||
|
|
